آیا ذهن ما پیام‌هایی را که نمی‌شنود، در خواب می‌بیند؟

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیام‌های سابلیمینال صوتی بر تخیلات و رؤیاهای افراد انجام شد.
پژوهشگر می‌خواست بداند آیا ذهن ناخودآگاه می‌تواند پیام‌هایی را که با سرعت بسیار بالا پخش می‌شوند و برای گوش انسان قابل تشخیص نیستند، دریافت کند و آن‌ها را در خیال یا رؤیا بازتاب دهد یا نه.

روش پژوهش

در این مطالعه، بخشی از یک ترانه انتخاب شد و سرعت پخش آن‌قدر افزایش یافت که شنونده دیگر نتواند معنای کلمات را تشخیص دهد.
این پیام صوتی پنهان با موسیقی عادی ترکیب شد و برای گروه آزمایشی شامل ۹ نفر پخش گردید.
گروه کنترل همان موسیقی را بدون پیام سابلیمینال شنیدند.

از همه شرکت‌کنندگان خواسته شد سه نقاشی بکشند:
یکی پیش از گوش دادن به موسیقی (برای ارزیابی اولیه تخیل)،
یکی بلافاصله پس از شنیدن موسیقی، و دیگری از محتوای رؤیایی که شب بعد دیده‌اند.

نتایج پژوهش

دو داور مستقل نقاشی‌ها را بدون دانستن این‌که هرکدام مربوط به کدام گروه است، ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد میان نقاشی‌ها و رؤیاهای دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد.
در نقاشی‌های گروهی که پیام سابلیمینال شنیده بودند، تصاویر خلاقانه‌تر، هیجانی‌تر و با جزئیات بیشتر دیده شد.

پژوهشگر نتیجه گرفت که پیام‌های صوتی سابلیمینال، حتی وقتی آگاهانه درک نمی‌شوند، می‌توانند بر تخیل و محتوای رؤیاها اثر بگذارند.
به نظر می‌رسد ذهن ناخودآگاه قادر است پیام‌هایی را دریافت کند که برای ذهن آگاه بیش از حد سریع یا ظریف هستند.

برداشت پژوهش

این مطالعه نشان می‌دهد که ذهن ناخودآگاه انسان فعال‌تر و گیراتر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم.
حتی زمانی که ما متوجه یک پیام یا صدا نمی‌شویم، بخش ناخودآگاه مغز ممکن است آن را پردازش کند و در قالب تصویر، احساس یا رؤیا بازتاب دهد.

به همین دلیل، پژوهشگران احتمال می‌دهند برخی از تغییرات ناگهانی در حالات ذهنی یا رؤیاهای ما ممکن است نتیجه‌ی تأثیر پیام‌ها یا صداهایی باشند که در سطح آگاهانه اصلاً متوجهشان نشده‌ایم.

منبع پژوهش

V. A. Kaser
The effects of an auditory subliminal message upon the production of images and dreams
نشریه: The Journal of Nervous and Mental Disease, ۱۹۸۶